Carnaval - een Lars

Ik zal niet liegen als ik zeg dat ik vorige week meer dan dertig uur genaaid heb. Gelukkig heb ik dat niet alleen 's avonds gedaan - ook 's nachts, haha, en stiekem ook tijdens een dagje verlof - maar toch, 't was een beetje overkill. Tijdens mijn deadlinenacht wist ik echt niet meer wat ik van de jas moest denken. Ik vermoedde dat ik hem mooi vond, en ik stikte verder. Pas toen ik hem enkele uurtjes later op model zag, wist ik dat het een toppertje was.

Deze jas heb ik ook afgekeken van hier. Alweer: als je beseft wat daar allemaal in kruipt van materiaal en tijd, kun je alleen maar denken dat de verkoopprijs een geweldig goede deal is.

In tegenstelling tot de vlindercape had ik hier wel een pracht van een basispatroon om van te vertrekken. Lars en zijn werkbeschrijving zorgden ervoor dat ik geen zenuwinzinking kreeg. Dank je wel Sharon.

Ik knipte het rugpand in twee delen, net zoals het middendeel van de kap. Bij het assembleren werden daar met jeffitex gevulde stekels tussen geplaatst. Het voorpand werd verknipt, zodat er een buik ingezet kon worden. Veiligheid voor alles, en ik kon het alweer niet laten om reflecterende paspel in het voorpand te verwerken, net zoals in de mouwen.

De kap kreeg een klep (die ik vijf keer heb losgetornd, om daarna te besluiten 'dat het wel goed genoeg was'*), en er werd ook nog een afneembaar staartje voorzien.
Oorspronkelijk was ik van plan om nog een ritsflap te voorzien, mooi de geel/blauw-contouren van de buik meevolgend, maar mijn courage was op. En och ja, geen kat die dat mist, eigenlijk.

Mijn dino was geboren.

Tijdens een weekendwandelingetje merkten we de eerste tekenen van de lente op. Dat doet deugd, als je 't mij vraagt.

 

Het zou  wel cool zijn om te denken dat Timo hier doet alsof hij een dinoklauw heeft of zo. Peut.  Hij doet alsof hij de ontspanner van het fototoestel indrukt. Mja.

 

 

Tijdens een wandeling heeft Timo vaak last van benenmoeheid. Soms ook van voetenmoeheid. Daarom rent hij naar de dichtstbijzijnde bank om even uit te kunnen rusten. Als we hem inhalen, doet hij dat opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

 

En als dat niet meer lukt, en ik ben in mijn goeie, dan is er nog een benenwagen natuurlijk. 

Hoe noemen ze dat? Blurry, but perfect? Voor mij wel, in ieder geval.

Patroon: Lars van Zonen09

Stof: gekookte wol van Rijstextiles

*hoe het nu zat met die klep van de kap: de flap heeft een boven- en een onderkant. De onderkant van de flap moet je nipter knippen, zodat je spanning steekt op de onderkant van de flap, en die dus niet voor de ogen gaat hangen. Verder verstevigen met dunne, maar zet stevige versteviging, zodat de flap 'staat'. 

Met plezier, ik hoop dat jullie wat minder moeten tornen dan ik. 

Een Lars.

Er ligt wat stof op mijn blog. De reden raadt zich al raden. Een hint? Tik tak tik tak. Zoiets. 

Ik wil graag betere foto's kunnen maken. Voor de blog, en voor mij. Ik onthoud al zo slecht, en alles gaat al zo snel, dus herinneringen vastleggen lijkt mij wel een goed project.

Per geluk goeie foto's nemen is een begin, maar een mens mist dan toch wel wat momenten. Een cursus fotografie leek mij daarom een goed idee. Een heel goed idee zelfs, tot bleek dat ik niet alleen een avond per week in de les zou zitten, maar op andere avonden, ochtenden, middagen en nog wat tussendoren ook aan het fotograferen zou zijn om mijn opdrachten binnen te kunnen geven. Oeps.

Het spijtige aan de zaak is dat ik het gewoon wil kunnen, 't is geen passie. In de klas merk ik dat ik een middelmaat ben, misschien hang ik zelfs aan de staart. Fotograferen is voor mij een middel, geen doel. En daarom vreet dat wel aan mij, die tijd die ik niet kan gebruiken om te naaien.  Of te bloggen.

Maar kijk, voor Lars wil ik wel een uitzondering maken. Sinds ik bij de Moiano ontdekt heb dat jassen maken niets onoverkomelijks is, vind ik dat een overheerlijk project. Die kinderen dragen dat stuk dagelijk. Dagelijks! Kind blij, moeder blij. Moeder dolblij.

Ikzelf lag een hele week in de lappenmand. Te beginnen op mijn verjaardag nota bene. Ouder worden, 't zal niets voor mij zijn. Dit weekend kwamen oma en opa langs om zich over de kinderen te ontfermen, zodat ondergetekende zich nog eens kon omdraaien in bed. Of ze het toevallig zagen zitten om de winterjas te fotograferen voor de blog? Twee uur en honderd foto's later bleek het antwoord 'ja'. 

Timo koos zelf de stof. Ik had vermoed dat hij voor een softshellprintje zou gaan, maar hij koos een simpel rood. Makkelijk voor mij, en minstens even goed, als ik het resultaat bekijk. 

Hij zou in een 110S passen, maar ik maakte voor de zekerheid een 110. Lars is op zich geen winterjas, dus er moest nog wat voering tussen, en bovendien groeit het kind wel eens af en toe.

Met de grote zak is het jong zot tevreden, da's zijn speelgoedzak. De extra paspelzakken (niet in het patroon) scoren ook, zo kan hij zijn handen warm houden. 

De jas is gevoerd met tricot, dat is wat gezelliger dan katoen in de winter. De mouwen kregen een gladde, maar met wattine doorstikte voering, zodat die toch ook wat extra warmte zouden hebben. 

En de kap, da's een echte meerwaarde. Toen de jas nog kaploos, maar toch al af was, kreeg ik van de zoon te horen dat er precies toch wel iets ontbrak. Uiteraard ging ik daar volledig mee akkoord, alleen stik ik iets trager dan ik denk.

't Is een full-option kap. Ik heb er koordstopelastiek, koordstoppers en van die professionele eyelets in gestopt. Voor die laatste heb ik gemiddeld twee stuks per gat kapot geklopt voor het in orde kwam, en ik hoop, eventueel zelfs blootknies, dat ze blijven hangen, maar 'k geloof er toch niet helemaal in. Zelfs niet blootknies. Gelukkig rafelt softshell niet, en is het voor de zjaar, die ringetjes. Ik heb het middendeel van de kap overigens ook doorgeknipt en er een velcro flap tussengestopt, zodat je op die manier ook kunt aanpassen. Niet dat het nodig is, want de pasvorm van de kap is eigenlijk sowieso geweldig.

 

Een camouflagejasje kun je het niet meteen noemen; zichtbaar des te meer. Ik kocht op Aliexpress fluorescerende paspel, en ik ben supertevreden over de kwaliteit. Veilig in het verkeer, meneer!

Dank u voor de fijne namiddag, oma en opa. Dank u voor de foto's.

Buitenstof: softshell bij Van Gool 

Binnenstof: Lillestoff Indianerwelt Kombi

Tussenvoering: Wattine

Kapfournituren: Veritas

Een ole met rits. Allez ja, een beetje een rits.

Ik kreeg onder mijn voeten. Zijn laatste trui had geen rits. Los van het feit dat zijn moeder die trui toch geweldig mooi vindt, draagt de zoon hem niet graag. Lesje geleerd, de volgende zou een trui met rits worden.

Ik nam mijn Ole-met-ritsversie uit de kast, en sloeg aan het knippen. Ik dacht niet genoeg na - nood aan vakantie is bij deze bewezen - en legde mijn voorpand aan de stofvouw. Als ik mijn pand doormidden zou knippen, kwam ik aan de zijkanten twee cm tekort. Niet zo goed dus. Horizontaal doorknippen onder de oksel was wat ik deed, zodat ik een korte rits kon steken, en enkel het bovenvoorpand opnieuw uit mijn stof moest zien te krijgen. Toen ik mij afvroeg hoe ik die rits zou afwerken, dacht ik aan deze trui. Biesje ertussen dus. [Bedenking*]
Door het voorpand middendoor te knippen, moest ik het achterpand twee cm verkorten, wat opgevangen werd door vier cm extra heupboord te knippen.

Omdat ik de trui niet wilde dubbelen, heb ik mijn hoofd gebroken over de afwerking van de kap. Ik ben heel tevreden met het resultaat. De vorige keer stikte ik de kap met een engelse naad, deze keer verstopte ik hem onder een bies. De zijrand heb ik zo afgewerkt dat de bies langs de buitenkant breder valt dan langs de binnenkant. Ook de neklijn werd weggestopt met een smalle bies.

Zakken - ook een vereiste van mijn meneertje voor een  geslaagd kledingstuk - leuken de trui op. Eens je doorhebt hoe paspelzakken gemaakt worden, is het een makkie, en een tof detail. Ik ben heel blij met hoe die eruit zien - zeker omdat ik in het verleden al minder nette zakken gemaakt heb, haha. Vooruitgang in handigheid valt alleen maar toe te juichen.

De foto's zijn genomen in een Gents parkje. Uiteraard zijn Gentse parken helemaal geweldig, maar die avond nog net iets meer. Ik heb hier wel al eens mijn lof geuit over onze supergeweldige crèche, en deze setting is er nog maar eens een voorbeeldje van. Een aantal jaren geleden startte Leen de traditie om een afscheidspicknick te houden vooraleer zij vier weken genieten van welverdiende rust. Het is altijd een supergezellige bedoening. De ouders nemen allemaal iets te eten mee, en de crèche voorziet in drank en faciliteiten. En da's niet 'gewoon' een picknickdeken, zoals volgende foto's getuigen.

 

 

Fijne vakantie Leen, Cyria, Hanane, Marlon en Sharon!

Patroon: Ole van Zonen09, ritsversie, aangepast aan eigen onnadenkendheden

Stof: een merkloze zomersweat van bij Larlotte

*Eigenlijk had ik het voorpand volledig kunnen doorknippen, en een bies over de volledige lengte knippen. Te onthouden voor mijn volgende flater. 

Een nageaapte kaptrui

Om Timo van een nieuwe trui te voorzien, greep ik naar een groen-grijze zomersweat. Zo'n streepjesstof behoeft niet veel en een simpele V-hals zou mooi staan. En misschien een tof detail aan de mouw om het op te leuken, en het wat Jozefieniger te maken.

Omdat ik niet verder geraakte dan ellebooglappen of een lusje rond de mouw, werd hulplijn Pinterest ingeroepen. Maar iets van een bos en bomen, en vooral eiken dan, maar ik was op zoek naar een kerselaar, het liefst van al in bloei.

Ondertussen dacht ik aan stripe-blocken (zoals met de geweldige stof van Zonen09 al meermaals gedemonstreerd werd), en misschien toch geen zo'n supersimpel truitje. Een kaptrui of zo. Da's altijd scoren, en zo'n streepjesstof, da's toch perfect voor een hoodie.

En toen botste ik op een anderhalf maand oude blogpost van Paspelpoes An. Destijds vond ik haar sweater al helemaal geweldig, en mijn mening is in tussentijd niets veranderd.

Maar een trui namaken - is dat wel moreel? Ik riep manlief erbij, en probeerde uit te vissen wat ik anders wou. Bitter weinig, zo bleek. Het enige waar ik op uitkwam, was hem wat te downgraden. Aan duimsgaten doe ik niet mee, en het kraagje leek me wat te warm. En voor de rest wilde ik alles. Echt alles. In die mate dat ik de stof voor de zakken opnieuw knipte, omdat de lijnen eerst de andere richting uit wezen, en dat toch niet je dat was. Al een geluk voor mijn gemoedsrust dat ik boordstof wilde, dat wel.

Ziehier dus foto's van een heel gelijkaardige trui met een ander kind erin. De enige meerwaarde die ik kan bieden is zijn bijpassende accessoire. Leve doktersbezoekjes.

Ik startte van een raglan-Billie 116 (voor T-shirts kies ik de 116S), maar heb tijdens het knippen de panden een halve cm van de stofvouw gelegd. Ik kreeg schrik voor een te smal truitje, maar die bleek achteraf gezien ongegrond. In de lengte mocht er ook wat bij, zo vond ik toen ik aan het knippen was, en twee cm extra waren een feit. Ik tekende een oversized hoodie met voldoende overlap aan de kraag, zodat ik zeker was dat het  vooraan mooi afgewerkt zou zijn. De middennaad werkte ik af door hem op z'n Engels te stikken.

 En zo'n verstoppertjeskap, da's wel plezant, zo dacht de zoon.

Met de zakken is hij ook tevreden, trouwens.

Mijn God, ik hoop dat dit geen impressie is van mijn kleine Timo binnen tien jaar... Een woord voor deze hoge mate van stoerdoenerij moet nog uitgevonden worden - gelukkig beseft hij het zelf nog niet.

Een streepjesstof behoeft dus niet veel, en een V-hals zou mooi staan.

Maar een streepjesstof is ook heel tof voor een kaptrui. 

Met die streepjes kun je echt alle richtingen uit (hebdem?).

Stof: zomersweat uit het ter ziele gegane Stof & zo!

Patroon: een aangepaste Billie, maar feitelijk gewoon nagetekend van haar

Vier, want Timo wordt vier!

Hier zie, de reden waarom ik al voor het vierde jaar op rij in de bloemen gezet wordt, is zelf jarig. 't Maakt mij extra melig, mij afvragend waar de tijd heen is. Je knippert met je ogen en dat kind is veranderd, zegt iets bijdehands of kan een nieuwe truc.

Ik besloot hem van een nieuwe verjaardagsoutfit te voorzien. Feestkleren, dat zijn hemdjes. Een hemdje, dat is Theo. En de nieuwste wens van de zoon, dat is een rits.

En daarom is het misschien wel handig om een vertaalster als blogster te hebben. Een nieuw verhaal schrijven, ho maar, dat is buiten mijn comfortzone. Maar leukerds spotten, onthouden, oprakelen, en verder verspreiden, dat is wel aan mij besteed. Enter de handleiding van Paspelpoezen om je hemd van een ritssluiting te voorzien. Ik volgde de tutorial niet tot het einde en verstopte de rits niet achter een flap, want ik vind het hemdje op deze manier veel te hip. De zware blokrits is een echte eyecatcher in het hemd, en biedt een stoer tegengewicht voor het frisse blauw.

De stof is een toffe stretchkatoen van Riley Blake, indertijd aangekocht bij Liesellove. De driehoekjes schreeuwden Theo, en af en toe heb ik nog een extra driehoekje toegevoegd - in de perfect bijpassende kleur, maar stugge canvas. Omwille van de zware contraststof heb ik geen rugpaspel gemaakt, ik had schrik dat dat het draagcomfort in de weg zou staan. Onder het motto "ik doe eens zot" besloot ik de stolpplooi binnenstebuiten te naaien, en ik denk dat ik het eigenlijk mooier vind zo. Anders komt er op dat punt nogal wat spanning te staan, en zie je de naad bij wijlen een beetje trekken. Ik denk het hiermee opgelost te hebben.

Omdat de rits in het hemd iets langer uitkwam dan voorzien, had ik niet voldoende ruimte om te zomen. 'k Heb er dan maar een cm vanaf geknipt, en de rand gerolzoomd. Wil je rolzomen met kleur, en heb je maar één klosje, steek die dan op je derde klos (dus de eerste klos die je inrijgt).

De broek is een Cisse. Geen short, nee. Shorts in overvloed hier. Al Timo zijn lange broeken worden shorts. Gat erin? Pijpen eraf. Klaar.

Ik wilde dus een lange Cisse. Een stevige, lange Cisse. Ik nam een jeans waar de echtgenoot niet meer goed in past ('t zal aan de te korte pijpen liggen *kuch*) en knipte die aan stukken. Het voorpand van de pijpen heb ik onderverdeeld. Op de plek waar zijn knieën de grond raakt terwijl hij speelt, is de jeans dubbel gestikt. Om de knielappen niet te doen opvallen, heb ik voor de rest wat gefreewheeld. De steekzakken en het flapje op de poep matchen het hemdje, net als de zelfgemaakte paspel.

Die stevige broek met dubbele knielappen uit hele dikke jeans blijft vandaag uiteraard in de kast. Een kapottewinterbroekmetafgeknipte pijpen zal het worden.

Gelukkige verjaardag lieve schat!

Patroon hemd: Theo van Zonen09 (maat 116)

Patroon broek: Cisse van Zonen09 (maat 116S)

Stoffen: Riley Blake (Four Corners), contrasterende canvas van het Stoffenspektakel, rits van De Gouden Schaar (Ledeberg), gerecykleerde jeans van de papa

Ole - over omkeerbare ritsen en propere mouwboorden

Waarom heeft deze trui eigenlijk knopen? De zoon had het over dit kledingstuk.

"Om hem dicht te kunnen doen" was geen bevredigend antwoord. Een rits wilde hij graag. Een rits, en een kap.

Ik luisterde geamuseerd. Bijna vier, en de eerste technische vereisten voor een kledingstuk worden bekendgemaakt. Ik bleef geamuseerd, wetende dat Sharon een tutorial uitgeschreven heeft om van je Ole een ritsbaar exemplaar te maken. Mijn zoon bedient mij van nieuwe uitdagingen. Nou nou.

De instructies zijn zoals we van Zonen09 gewoon zijn: uitdagend, maar super goed gedocumenteerd zodat de uitwerking een plezier is.

Twee dagen na de stoffenlancering van Eva ging ik langs bij de Stoffenkamer om wat voeringstof voor dit kleedje. Uiteráárd was dat slechts een mentaal achterpoortje om de Moutonstofjes te voelen. Hypegevoelig ben ik over het algemeen niet, maar een Eva moest ik in huis hebben. Zij is een van de redenen waarom ik trots ben om Gentse te zijn.

Omdat ik ondertussen weet dat ik sneller koop dan stik, hield ik het bescheiden bij 1 metertje cactussen. En die werden meteen aangeslagen door de zoon. Jeuj voor stofjes die de stoffenkast niet zien!

De rits was een moeilijk geval. Een omkeerbare rits is blijkbaar gigantisch moeilijk om te vinden, maar gelukkig bestaan er omkeerbare trekkertjes.

Om die te bevestigen maak je eerst je rits kapot (stress!), froemel je de nieuwe runner erop, en naai je een trensje, zodat die runner er niet meer vanaf kan - kwestie van het stressniveau terug te laten dalen.

Ik zocht op de site van de Veritas, en vond drie soorten runners.

Omdat ik wat onzeker was over welke te nemen, besloot ik toch maar naar een bakstenen winkel te trekken. Helaas, dat hielp niet. De dame in kwestie zei me dat zij dat ook al geprobeerd had, en vaker niet dan wel werkt. "En dan sta je daar, met je nieuwe, kapotte rits." (Stress²!)

Bon, ik liet me niet van mijn stuk brengen, en besloot er toch voor te gaan. Toen ik een schuivertje vroeg, liet ze me drie tubes met schuivers zien. Welke runner voor welke soort rits diende, hebben we beiden niet kunnen uitvogelen. Daarom keerde ik huiswaarts met één deelbare bloktandrits, en drie schuivertjes.

De dame in kwestie had gelijk. Vaker lukte het niet dan wel. Er past immers maar één van de drie schuivertjes op de rits, met name de 'metaalschuiver voor bloktandrits'. Als je in de winkel staat, kies dan die met een A-vorm waar er  'VISLON' op staat, da's de goeie. 

Het kledingstuk was een zaligheid om te naaien. Het was mijn derde Ole, en dat blijkt zowat mijn overgangsnummer te zijn om zonder veel getorn een mooi afgewerkt exemplaar te bekomen. De sweater van Eva is van een hele mooie kwaliteit, en mij mag je geloven, want ik ben niet gesponsord. Zacht en toch stevig... Mijn lock en naaimachine dansten over de stof.

 

 

  

  

  

Als voering gebruikte ik pencil stripes van Lillestoff. Deze tricot is veel rekbaarder dan de sweaterstof, maar ik haalde mijn kniehevel boven en kon alles onder controle houden. Heerlijk, als je marchandise in huis hebt.

 

 

 

  

 

Vroeger snapte ik niet waarom je een trui zou dubbelen. Er is toch altijd een favoriete kant. Ik hoorde van moeders dat dat handig was voor vlekken, en verketterde ze. Serieus, je kind zijn kleren omdraaien omdat het er dan proper 'uitziet'? BAH!

En daarna ging mijn zoon naar school. En sindsdien komt hij iedere dag met vuile kleren thuis. Ie-de-re dag. Met gi-gan-tisch vuile kleren.

Ik zag het licht. Een gedubbelde trui, da's echt twee in één. Vlekken? Oh, omdraaien. Opgelost. 

Maar kijk, zo'n "propere" trui, met vieze mouwboorden, dat is het niet. Dat maakt je een opvallende valsspeler.

Ik zag het licht. Nog een keer. Als je die mouwboorden lang genoeg zijn om te kunnen omplooien, is het vuil terug weg. Omgedraaid. Opgelost. Ik voel mij een geslaagde moeder.

Ik wilde geen contrastboorden, dus moest ik ze er contrastgewijs aanzetten, zodat ze omgeplooid met de zelfde stof boven liggen als de mouw. Volg je?
Omdat ik deze truc vast eindeloos zal blijven herhalen, heb ik er een fotootje van gemaakt.
Uiteindelijk wil ik de mouwboord met buitenstof aan mouw met buitenstof, en mouwboord met voeringstof aan mouw met voeringstof.
Wanneer je je geassembleerde mouwboord in je voeringstof-mouw schuift, ligt de stof van de buitenkant van de mouwboord tegen de voeringstof-mouw aan. Zo dus:

De zelfkant van de stof is echt leutig. Daarvoor alleen al zou je extra meters kopen. Om labeltjes te maken en al. Wiiiii!

Patroon: Ole van Zonen09

Stof: Cactussen van Eva Mouton bij De Stoffenkamer

Pencil Stripes van Lillestoff