zondag 12 maart 2017

#happythings2017

Liesellove is niet vies van een uitdaging, dat weet onderhand iedere doorwinterde bloglezer. Deze keer start ze #happythings2017 op, om bewuster de kleine schoonheden in het leven op de gevoelige plaat vast te leggen. Omdat dat een doel is waar ik mij in kan vinden, doe ik lekker mee.


Ik digitaliseerde foto's terwijl ik vrolijke sokken aanhad, op de carnavalstoet van Ledeberg zagen we leutige veters, die kinders van mij - happy happy happy happy (de dochter houdt van het potje!) happy things, het eerste lenteweekend van het jaar was heerlijk, en ik genoot van het uitzicht op De Krook.










vrijdag 10 maart 2017

Twee Lila's, en tips voor de tweelingnaald.

Veel uitleg behoeft het niet. Ik hou van baby's, en ook van Lila, dus kregen er twee meisjes een jurkje.

 

Omdat ik ondertussen weet dat het gat voor het hoofd voldoende groot is, heb ik het aangedurfd om de rechte naden te verstevigen met vlieseline. Net en strak, yeah baby. Baby, hah.


Ik had lang geleden de tweelingnaald afgezworen, maar kijk, in een Femmanaailes leerde mijn ex-buurmeisje ermee werken, en eigenlijk leek het precies nog wel mee te vallen. 
Tips: 
- Drieg (jawel) eerst je zoom. Doe dat op een halve mm (jawel) van de rand van je stof. Als je dan met je tweelingnaald naait, kun je de driegdraad als middenlijn volgen, en zit de rand van je stof tussen de twee stiklijnen in. Propertjes! Zelfs als je het slechte idee had om een tweelingnaald met een belachelijk dunne breedte van 2,5 mm te nemen, bekom je een mooi resultaat.
- Zet je steeklengte op drie.
- Hecht niet, maar naai gewoon enkele steken over op het einde.
- Trek een beetje aan je stof als je naait. Dit klinkt misschien vanzelfsprekend, maar bij deze tip ging ik dus altijd de mist in, want ik trok aan de stof zowel voor als achter mijn naaivoet. En dat mag niet (je maakt misschien wel je machine kapot, en erger nog, de juf wordt boos). Je leurt enkel aan het te naaien stuk, en 't zou moeten in orde komen.
  


Stof blauwe konijntjes: De stoffenstraat, maar 't is uitverkocht, sorry
Stof flapje: De stoffenstraat


donderdag 2 maart 2017

Carnaval - een Lars

Ik zal niet liegen als ik zeg dat ik vorige week meer dan dertig uur genaaid heb. Gelukkig heb ik dat niet alleen 's avonds gedaan - ook 's nachts, haha, en stiekem ook tijdens een dagje verlof - maar toch, 't was een beetje overkill. Tijdens mijn deadlinenacht wist ik echt niet meer wat ik van de jas moest denken. Ik vermoedde dat ik hem mooi vond, en ik stikte verder. Pas toen ik hem enkele uurtjes later op model zag, wist ik dat het een toppertje was.

Deze jas heb ik ook afgekeken van hier. Alweer: als je beseft wat daar allemaal in kruipt van materiaal en tijd, kun je alleen maar denken dat de verkoopprijs een geweldig goede deal is.

In tegenstelling tot de vlindercape had ik hier wel een pracht van een basispatroon om van te vertrekken. Lars en zijn werkbeschrijving zorgden ervoor dat ik geen zenuwinzinking kreeg. Dank je wel Sharon.

Ik knipte het rugpand in twee delen, net zoals het middendeel van de kap. Bij het assembleren werden daar met jeffitex gevulde stekels tussen geplaatst. Het voorpand werd verknipt, zodat er een buik ingezet kon worden. Veiligheid voor alles, en ik kon het alweer niet laten om reflecterende paspel in het voorpand te verwerken, net zoals in de mouwen.
De kap kreeg een klep (die ik vijf keer heb losgetornd, om daarna te besluiten 'dat het wel goed genoeg was'*), en er werd ook nog een afneembaar staartje voorzien.
Oorspronkelijk was ik van plan om nog een ritsflap te voorzien, mooi de geel/blauw-contouren van de buik meevolgend, maar mijn courage was op. En och ja, geen kat die dat mist, eigenlijk.

Mijn dino was geboren.


Tijdens een weekendwandelingetje merkten we de eerste tekenen van de lente op. Dat doet deugd, als je 't mij vraagt.


Het zou  wel cool zijn om te denken dat Timo hier doet alsof hij een dinoklauw heeft of zo. Peut.  Hij doet alsof hij de ontspanner van het fototoestel indrukt. Mja.



Tijdens een wandeling heeft Timo vaak last van benenmoeheid. Soms ook van voetenmoeheid. Daarom rent hij naar de dichtstbijzijnde bank om even uit te kunnen rusten. Als we hem inhalen, doet hij dat opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

En als dat niet meer lukt, en ik ben in mijn goeie, dan is er nog een benenwagen natuurlijk. 



Hoe noemen ze dat? Blurry, but perfect? Voor mij wel, in ieder geval.

Patroon: Lars van Zonen09
Stof: gekookte wol van Rijstextiles

*hoe het nu zat met die klep van de kap: de flap heeft een boven- en een onderkant. De onderkant van de flap moet je nipter knippen, zodat je spanning steekt op de onderkant van de flap, en die dus niet voor de ogen gaat hangen. Verder verstevigen met dunne, maar zet stevige versteviging, zodat de flap 'staat'. 
Met plezier, ik hoop dat jullie wat minder moeten tornen dan ik. 

zaterdag 25 februari 2017

Carnaval - een vlindercape

Eerst en vooral: ik heb dit kledingstuk volledig nageaapt van een foto die ik op Facebook voorbij zag komen. Wie niet kan naaien, geen zin heeft om uren te appliceren, of vermoedt dat het met de maten wel eens fout kan lopen als je zomaar uit de hand een patroontje tekent (jup), bestel er eentje hier. 't Is zijn geld echt waard.

Wie wel kan naaien, er niet tegenop ziet om een patroontje te zoeken, dat aan te passen, op zoek wil gaan naar véél kleurtjes gekookte wol* (niet gemakkelijk!) en dan los will gehen: zeker doen, 't is zo plezant! 'k Moet er wel bijzeggen dat je er best geen deadlinenaaisel van maakt (jup), want 't is dus wel een werkje. Amai.

't Kind is er gelukkig weg van, en ze gaat er genot van hebben, lang genot, als in zeker drie jaar. Dat weet ik, want de cape past haar broer nog steeds als gegoten. Beter zo dan omgekeerd, en de boer, die ploegde voort.

En dan nu, de foto's. 't Zijn er veel, maahaar - minder scrollwerk voor jullie - 't zouden er meer geweest zijn mocht ze niet recht op haar neus gevallen zijn. 't Bezeke.

Oversized is in, gelukkig.

En ze laat het niet aan haar hartje komen.


Nochtans is ze wel heel blij dat ze haar handjes vindt, af en toe. Met hulp. Maar shh.






Ik heb de Larskap van Zonen09 aan de cape gestikt. Met voelsprieten, zoals in het origineel.

Een andere soort bloedneus dan waar je normaalgezien aan denkt was het teken om de camera op te bergen.

Ik zou jullie nog kunnen vervelen met het feit dat ik dat wel een slim idee vond om ook knopen (pareltjes uit de kringloop!) te zetten in de zijkant, zodat er toch min of meer mouwen gecreëerd worden, of dat ik dat hele jasje een steunstiksel gegeven heb zodat alle naden mooi vallen zonder dat die er doorstikt uitzien, of hoe de binnenkant eruit ziet (in de rapte: warme fleece, een kanten vlindertje van mijn overgrootmoeder dat werd geappliceerd in de zoomboord, en een ophanglusje), maar misschien laat ik dat nog wel zien op Instagram.

Patronen en stoffen: zie tekst 

*Eerst dacht ik 'oei dat is dunne wol', en toen dacht ik 'oef dat is dunne wol', want als je vier lagen opeen appliceert, wil je echt geen te dikke stof. 

woensdag 15 februari 2017

Een winterrokje

Hé, ho, lente, je pakt me op snelheid! 
Ik verwelkom je met open armen, maar laat me toch nog maar snel mijn winterrokje laten zien.

Ik heb dit weekend namelijk een superzacht, heerlijk warm winterrokje afgewerkt. 
Het is een modelletje uit de Knip, met steekzakken en een speels dubbel voorpand. De achterkant valt wat korter.

De stof was te koop bij Mon Depot, in de keuze van By EvaMaria. Ik heb die daar niet zelf gekocht, in de kerstperiode van 2015 heeft Eva stofresten van haar verloot, en deze werd mij toegestuurd. Ik geef toe dat ik hier en daar wat heb moeten chipoteren, maar ik ben o zo blij met het resultaat: met dit heerlijk rokje kan ik zelfs een nieuwe winterprik aan (al hoeft dat helemaal niet hoor).

De chipotage? Mijn taillebanden zijn redelijk schuin van draad, maar 'k heb dat opgelost door er goeie stevige vlieseline in te strijken. Meer chipotage? Ik had net een paar cm te kort, en daarom heb ik met biais omgezoomd in plaats van dubbel om. Daardoor 'staat' het nu een beetje onderaan, en dat vind ik niet fijn, maar ik hoop stiekem dat het met te wassen wat soepeler wordt. En ja, ik heb schrik om het te wassen, maar dat doet er nu even niet toe. De laatste chipotage? Doordat de stof dik is, en er een dubbel voorpand is met steekzakken en heel den kluts, had ik serieus dikke naden. Zelfs bij serieuze uitdunning van die laatste bleven mijn zakken uitpuilen. Mijn juf gaf de tip om trensjes te naaien, en de naadwaarde van de voering blind vast te naaien (met de hand, ja) aan de buitenstof. 'k Heb dat allemaal flink gedaan, en hoewel zij vast zou vinden dat er nog vanalles mee moet gebeuren, ben ik tevreden. 'k Heb het rokje dan ook niet meer meegenomen naar de les. Tijd voor lentegerief, me dunkt!










Patroon: Knipmode september 2014
Stof: selectie By Evamaria (Mon Depot)

maandag 30 januari 2017

Een Elsa-sweater. Voor mij. For real.

Een sweater voor mezelf, dat kon ik al. Ik vind hem wel leuk, en ik draag hem ook graag, maar het meest flatterende model is het niet voor mij. Het (tijdelijk gratis!) patroon van My Image leek mij wél een goede vangst.

Ik houd nog steeds van streelzacht en blingbling, en zodoende werd de grote kraag de blikvanger.
Toen die eraan stond, vroeg ik me even af of het niet te koninginnenachtig was - op een niet zo positieve manier - maar ik heb mij erover gezet. Het patroon heet immers Elsa, een beetje over the top mag dan geen kwaad kunnen.

Zeer Elsagewijs heb ik in de buurt van Botrange mijn jas uitgespeeld om te poseren. Mijn haren zijn vochtig van de sneeuwbui, en mijn gezicht is roodaangelopen van mijn eerste langlaufsessie ooit. Perfect dus. De joie de vivre spat ervan af, en mijn zweet kon wegdampen. Te plastisch omschreven? Graag gedaan. Voor wie het zich afvraagt: jawel, ik ben het hele eind overeind gebleven, al maakte ik hier en daar wel wat schijnbewegingen - kleine gilletjes incluis.


De echtgenoot heeft foto's genomen. Van de trui. Voor op de blog. Hij heeft er niet op gelet dat de trui er volledig op moest staan. Vergeef het hem, 't is een leerproces. En 't was koud, dat ook.

Er zijn trouwens enkele shots waar de sweater wél volledig opstaat.


Zie je het fluffy woesjke in de tailleband? 'k Heb dat voor expres gedaan, dan weet ik makkelijk wat de voor- en achterkant is. Jup. Soms voel ik mij zo geslaagd. 'k Ben er blij mee, met mijn nieuwe trui. 

Fake fur: Van Gool stoffen
Napoli jogging: De stoffenstraat

woensdag 11 januari 2017

Timo's Taal #7


Opeens doet hij het, dure woorden gebruiken. Volgens mij snapt die kleine nog niet altijd wat hij zegt, maar hij zegt het op het juiste moment, and it all makes sense.
  • Papa heeft mij teleurgesteld. Met een grote pruillip, omdat hij te lang getreuzeld had en daarna van zijn vader hoorde dat er geen tijd meer was voor een verhaaltje voor het slapengaan.
  • Dan draag ik zorg voor hem. Over grootopa, omdat die zich soms alleen en verloren voelt.
Gelukkig zegt hij ook nog gewoon grappige dingen.
  • Verboden  te stofzuigen! Onze robotstofzuiger - beste cadeau ooit, trouwens - probeert bij wijlen uit de keuken te ontsnappen. Gelukkig heb ik een oplettende poortwachter. 

  • Pas uit waar je gaat staan! Zijn zus zou haar voet wel eens kunnen bezeren aan al zijn rondslingerend speelgoed. Al zal die voet wel zijn bezorgdheid niet geweest zijn.
  • Ik dacht dat het een brommer was. Zijn zus had een scheet gelaten.
  • Willen ze dan dat jij stinkt in de fotoles? Timo probeert moeder toch in bad te krijgen, terwijl zij plaatjes wil schieten van haar badderende kinderen.
En spreekt hij woorden fout uit.
  • Goudblokje. En toen vertelde hij het sprookje dat hij drie maanden eerder gehoord had. Foutloos. Op de naam na dan.
  • Ik heb een plobreem.
    En ik heb de echte Samson in huis. No kiddin'.