En "poef", toen was er een polo

Ik zat in de flow, dit weekend.
Op zondag zou ik nog voor een bovenstukje gaan voor de kleine man.
(Ondertussen negeren we de longsleeve in vissenstof voor mezelf - die zit ongeveer in elkaar, maar ik ben van plan hem grotendeels terug uit elkaar te halen. Not fun.)
Ik haalde mijn stapel tricot uit, en liet hem kiezen.
"Oh, de kokodillen, mama!" (Mama had geen zin in krokodillen.) "En welke nog?" "Oh, bomen ook leuk, mamaaa!" (Dat wordt een pyjama. Mama had geen zin in een pyjama.)
Godzijdank kan ik de wil van mijn tweejarige gerust naast mij neerleggen - het kind krijgt al vaker zijn zin dan ik zelf doorheb.

Dit stofje lonkte:

Ik had het voor het eerst gezien als lichtblauw kledingstuk, een tricot hemdje, en oooh, dat wou ik ook maken. Ondertussen weet ik dat dat een meter stof betekent, maar toen nam ik met een half metertje genoegen.
Het hemdjesplan werd opgeborgen, en daarmee ook de stof.

Een T-shirt doet de stof niet genoeg eer aan. Dus zou ik een polo maken. Een Ole, dat was een goed plan! Maar ik bezit het patroon van de Ole niet. En op zondag kopen, da's ten vroegste op maandag ontvangen. Nee nee nee, dat ging niet. Don't let the flow go, weet je wel.
Ik nam dus mijn T-shirtpatroon (Mushroom uit de Ottobre, pure luiheid, jawel), en zette een knip in het voorpand. Er ging wat nervositeit mee gepaard - mijn mooie stofje! - maar Het Grote Femmaboek heeft een uitstekende uitleg, en het ging als vanzelf.

Maar ja, hoe werk je dat dan af? Dat stond niet in Het Grote Femmaboek. Samen met de schoonmama bekeken we een gekocht exemplaar, en vandaag vond ik de moed om de kraag uit te tekenen. Met staander weliswaar, want ik had geen beleg in het achterpand (of hoe zeg je dat "voor echt"?), noch de stof of de goesting om te zorgen dat ik dat had. Die staander en onderkant van de kraag zijn overigens recht op draad, want een half metertje, da's dus echt nipt hé.

Na een uurtje of twee rijpen (koken en Timotijd, weet je wel), besefte ik godzijdank tijdig dat dat geen zicht zou zijn. Een kraagje hoort dicht te zijn aan de hals. En mijn T-shirtje komt redelijk diep naar onder toe.
Een wijze les voor in't vervolg: bezint eer ge begint. Of koop toch gewoon dat patroon en wacht een dag.

Met boordstof afwerken leek me anders ook wel te doen, en Google leerde me dat dat niet eens zo'n vreemde afwerkingsmethode is. Plof er dan nog een paar kamsnaps in, en 't is in orde.

En nu, nu ben ik écht heel blij met mijn eigen gemaakte Nosh'ke.


Ik kan het heel goed negeren, echt waar, maar weet er iemand hoe ik er in het vervolg voor kan zorgen dat het aan de onderkant van de polosluiting niet zo trekt?  Heb ik te slappe versteviging gebruikt, of mijn vlakje groter moeten maken?

Patroon: hier mogen we toch wel uitgaan van een eigen versie.

Stof: Nosh. Iets met 'Puppies'. Ik moet mijn stoffen sneller verwerken, dan onthoud ik de naam misschien.

Vissen

Een tijd geleden heb ik mij eens laten gaan. Se-ri-eus laten gaan.
Ik zag één prachtig Lillestoffje, en toen nog eentje, en nog eentje, en nog eentje. Ik eindigde met twaalf meter stof*.

En toen liet mijn lijf zich gaan. Winterslaap, anybody? Al vier keer heb  ik mijn wekelijkse naaiavondje gemist. Het lijf was op, en boef, het viel in slaap. Er veel aan te zeggen had ik niet. Al een maand lang is't een gevecht met mezelf om langer wakker te blijven dan mijn zoontje. Een peuter.

Dit alles om jullie maar te zeggen dat mijn tijd waarin ik kon naaien opeens gereduceerd werd naar... nul, quoi. Een bijna afgewerkte longsleeve voor mijn kleine man (je kent dat wel, halsboord ziet er niet goed uit, losgetornd, en voor de rest enkel nog omzomen) lag al weken onaangeroerd in de kast. Tot ik deze morgen om halfzes wakker werd - een teken, ik zeg het u. Ik sprong uit mijn bed, en zette die halsboord eraan. Binnenstebuiten weliswaar, dus ik tornde die los, en zette die er nog eens aan. Hopen dat de uitsnijding nu niet te diep wordt, met al mijn overlockgeweld...

Ziehier het resultaat:

De golf heb ik met de achterkant van de stof gemaakt. Want eigenlijk vind ik die kant ook geweldig. Ook al kun je de kleur niet goed zien op de foto. Komt ervan als het donker is en ik mijn keuken verlicht met één peertje. Wat je wél kunt zien is dat het zo lekker golvig opkrult aan de randjes.

Nog steeds in thema: omgezoomd met een golfje 

Een zakje (stof achterzijde) dat niet helemaal recht hangt, maar op deze foto kun je dat lekker niet zien. En dan terug een visje erop. Ik heb me uitgeleefd.

Van mij mag het ventje opstaan.


Stof: Lillestoff  - Fish 'n Chips Kombi
Patroon: Mushroom T-shirt uit Ottobre 2014/3 (maar dan zonder de zakjes)


*Van die twaalf meter stof had ik één stofje voor mezelf gereserveerd. En welk is dan net het favorietje van mijn 2,5-jarige? Right. En dat moederhart geeft hem maar zijn zin.
Al heb ik er wél voor gezorgd dat ik er ook een longsleeve voor mezelf uitkrijg.

Tussendoor

De herfst nadert met rasse schreden. Officieel is ze er al een tijdje, en vandaag werd ze ook officieus ingezet met de eerste droevige lucht sinds lang.

En een snel projectje, dat kon ik vorige/deze maand wel gebruiken. Tijd ontbrak voor iets groots, maar ik moest mij toch even aan de happytherapie laven.

Een tricootje zou dienst doen voor het Mushroom T-shirt (patroon Ottobre 2014/4). Een simpele longsleeve met zakjes voorin.
Een therapeutisch avondje tekenen, wat therapeutische uurtjes knippen.
Het therapeutische stikken... bleef uit!
Die zakjes bleken toch een struikelpunt, nondedju.

Een übernaaister (een tante van manlief, niet behorend tot het rescue team in het toilet) kon me op Facebookchat niet helpen.
Over computer gaat dat toch niet zo makkelijk, en zij deed het anders. Ai.
Dan maar in tig Facebookgroepjes uitleg vragen. Je moet me wel nageven dat ik niet, zoals vele anderen, hetzelfde bericht klakkeloos copy-pastete waar ik maar kon. Daar heb ik namelijk een bloedhekel aan. Dus dames, gebruik jullie creativiteit ook bij het plaatsen van berichten, en weet dat iedereen ook in net dezelfde tien creatieve groepen zit als jijzelf.
Iedereen die antwoordde, struikelde over hetzelfde probleem, maar ik kreeg wel een gouden tip: contacteer toch gewoon het tijdschrift zelf.
Prachtig idee, vond ik, en ik trok mijn stoute schoenen aan en mailde naar de Finse dame in kwestie.
Zij speelde enorm snel op de bal, want binnen de 7 minuten had ik een antwoordje - mét tutorial.
Ik kreeg toestemming om het te posten, dus voilà.


De tutorial werd gevolgd, inzoverre ik die begreep, en ziehier, het resultaat mag er best wezen:

Voor wie schrik heeft van grijze pdf's met Engelstalige uitleg heb ik eigen beeldmateriaal en commentaar. Ik pretendeer niet dat het een goede tutorial is, en ik ben vast super veel 'voor de hand liggende' zaken vergeten, maar als je goed naar de foto's kijkt, kan het amper fout gaan (hoop hoop).

Hier gaan we dus!

Markeer de plaats van je zakje met behulp van je patroon.

 Naai daarom met een losse steek (of gebruik een stiftje of balpen. Daar was ik pas bij het tweede zakje opgekomen.).

Plooi de boordstof met de goede kanten naar buiten en naai ze vast zoals op de foto. Je naait hem aan de kant van de middenvouw van het voorpand, met het gevouwen boordstofdeel naar de middenvouw van het voorpand.

Dan naai je je zakdelen vast: het kleine zakdeel komt met de rechte kant gelijk met de boordstof, het grote zakdeel ligt gespiegeld.

Knip het zakdeel open zoals mooi op de pdf te zien is: het is een rechte lijn met aan de uiteinden een driehoekje. >-------<
Plooi dan de zakdelen naar binnen.

Boven- en onderaan moet de boordstof afgewerkt worden door ze binnenin vast te naaien aan de driehoekjes.

 

Op deze manier dus:

Naai dan de zakdelen aan elkaar, en je bent klaar!

Tot zover de handleiding voor een blij kind. Al kunnen de ballonnen er ook wel wat mee te maken hebben.

Patroon: mushroom pattern

tricot: een Lillestofje van het Stoffenspektakel

boordstof:  Fino in Fondo

Campinggevoel

Ik ben goed in beloftes houden. Ik had in het begin gezegd dat ik niet vaak zou posten, en ik kan mij daar tot nog toe toch wel aan houden. Hoera!

Menig een zal het wel herkennen: druk druk druk.
De voorbije maand zijn wij verhuisd. Dat verklaart wat 'druk'.
We zijn verhuisd naar een werf. Dat verklaart de volgende 'druk druk'.
Om jullie een beeld  te schetsen: we hebben de verantwoordelijke voor het sanitair zo ver gekregen dat hij de dag voor de verhuis toch een toilet geïnstalleerd heeft. Handig, toch wel.

Op 10 september (de verjaardag van mijn man, godbetert) gaf ik om 12 uur de sleutel van ons vroegere huisje af aan de nieuwe eigenaar.
Tien minuten voordien had ik voor de laatste keer die sleutel in de voordeur geramd (ik was nogal gehaast, weet je), zodat ik mij nog eens kon douchen met warm water (daarvoor zou een mens zich toch haasten, nietwaar).
Een bad, een keuken, ons mooi aangelegd tuintje, lieve buren... Al dat moois achterlaten zorgde een hele namiddag lang voor een wee gevoel in mijn maag.

Maar het leven gaat voort. De week nadien heeft onze vloerder er trouwens voor gezorgd dat we het doucheprobleem twee dagen lang hebben overbrugd. We zijn gaan jeugdherbergen in eigen stad, want over pasgelegde vloeren mag je nu eenmaal niet stappen.(Met wc-ontstoppende zuignappen over de muren lopen bleek onrealistisch. Er zijn voor zover ik weet geen wetenschappelijke studies over gemaakt, maar het logische verstand doet denken dat die nappen niet genoeg grip hebben op een binnenmuur die eigenlijk een dampscherm met  leidingsspouwbalkjes is.)
Gaan citytrippen dus. Wij hebben er het beste van gemaakt, en jeugdherberg De Draecke heeft een fantastische ligging aan het Gravensteen ("mama, kasteel!"). Naar het schijnt moet je voor de accomodatie echter in de Sint-Pietersnieuwstraat zijn. Als we nog eens ons huis uit gejaagd worden, weten we waarheen.

On the bright side: ondertussen hebben we een vloer, en dit weekend heb ik me voor het eerst in bad gevlijd. Heerlijk!

Binnenkort is er ook een werkbare keuken. Die wordt op dit eigenste moment zelfs geïnstalleerd.Er ontbreekt nog een kast (gebroken), een voorpaneel van de vaatwas (maar dat kan mij nu écht eens geen ene [vul een vies woord naar keuze in] schelen) en een werkblad. Dat werkblad, dat is wel minder. Daardoor ook geen gootsteen of kraan, en ook geen inductieplaat. Maar dat laatste is dan weer niet zo erg, want de elektriciteit werkt toch nog niet in de keuken. Oh well...

Je ziet, in ieder geval is er wat gaande in ons huis. Het gaat vooruit, en soms terug wat achteruit (als er bijvoorbeeld een stuk vloer opnieuw uitgekapt wordt omdat er een lek in de vloerverwarming zit).
Een mens zou terug al eens wat tijd kunnen maken om te naaien.

Kom maar kijken, binnenkort!

Lange Theo

Na het behoorlijk geslaagde, maar helaas wat krappe zomerhemdje, heb ik me gewaagd aan een grotere Theo met lange mouwen. Want vooruitziend als ik ben*, had ik wel al in het snotje dat het weer wat minder zou worden.

Pythagoras zou vast enthousiast zijn, want de voor het patroon zo typerende driehoekjes werden in het kledingstuk verwerkt. Opzienbarend, hoe zo'n details je hemdje het cachet geven als ware het kwam het uit de winkel.
De accentstof (de blauwe Toddler Ivy) komt uit hetzelfde kleurenpalet als de hoofdstof (Granny's Tiles). Een veilige keuze, maar een prachtige match. Dank u Soft Cactus!

Ik gebruikte de donkerblauwe stof met kleine bloempjes ook om een paspeltje te maken. In dit hemdje zit dus fluogroene metserskoord verwerkt. Volgens de echtgenoot was er ook witte, "maar ja, dat was een rol van 100 meter!". Alsof ik dat niet zou opkrijgen. Volgens mij beseft hij nog niet helemaal hoe groot de passie hier geworden is. Maar misschien begint het hem wel te dagen, want op de de fluogroene rol zit er immers 50 meter.

Omdat dit beestje een ongeduldige aard heeft**, foto's zonder model:

* Ten eerste ben ik helemaal niet vooruitziend, maar doe ik gewoon lang over een project, en ten tweede hoef je natuurlijk geen helderziende te zijn om te weten dat het op het einde van de zomer wel eens wat frisser zou kunnen worden. Tot zover mijn zelfrelativering.

** Helaas ben ik dat wel, ongeduldig.

Patroon: Theo (Zonen09)

Stof: Soft Cactus (markt in Maastricht)

Knopen: Veritas

Lanceer eens een nieuwe hype

Vind je de schoenovertrekken superfancy (vast!), heb je interesse om een doktersoutfit te knutselen en horen deze bacterieremmers daar bij (vanzelfsprekend!) of haat je het om je huis te dweilen na bezoek met modderpoten (vanzelfsprekend!)?

Zoek dan je stofje uit. Eén kant hoort plastiekerig te zijn, en de andere bij voorkeur gewone stof. De vuiligheid dringt zo niet door je sloef, en je modeaccessoire heeft effectief zin. Yes!
Een waterdichte matrasbeschermer is ideaal.
Knip daar rechthoeken uit. Ik geloof dat ik 38 op 30 nam, maar eigenlijk komt dat niet zo nauw.
Knip de hoeken af. Vijf op vijf leek mij een goede maat.
Maak een tunneltje van een tweetal centimeter door de randen om te stikken. Daar schuif je met een veiligheidsspeld een elastiek door die je heel hard aantrekt.
Interessante tip (die ik pas na 7 paar sloefen ontdekte) om duimkrampen te vermijden: plooi de randen om met de gewone stof op elkaar. Plastiek op plastiek doet niet goed schuiven, zeker niet na een hoekje of twee.

En nú ben ik wel eens benieuwd hoeveel versies ik nog zal zien. Een nieuwe hype is gelanceerd!

Vuile schoenen? Geen probleem!

Herinneren jullie je nog dat ik tijd stal?
De geknipte lapjes die toen te zien waren, zijn ondertussen al een tijdje verwerkt tot schoenovertrekken voor in de crèche.
Morgen mag onze zoon er terug ravotten, dus de foto mag nu op het wereldwijde web gezwierd worden.

Mama's kunnen probleemloos in de regen dansen vooraleer hun ukje af te zetten of op te halen:

Papa's - en mama's met grote voeten - mogen dat uiteraard ook. De grote sloefen bevinden zich al op de crèche en werden niet gefotografeerd. Niet erg, want zo heel anders dan de vrouwensloefen zien die er niet uit.

Laat die regen maar komen!