Een Elsa-sweater. Voor mij. For real.

Een sweater voor mezelf, dat kon ik al. Ik vind hem wel leuk, en ik draag hem ook graag, maar het meest flatterende model is het niet voor mij. Het (tijdelijk gratis!) patroon van My Image leek mij wél een goede vangst.

Ik houd nog steeds van streelzacht en blingbling, en zodoende werd de grote kraag de blikvanger.

Toen die eraan stond, vroeg ik me even af of het niet te koninginnenachtig was - op een niet zo positieve manier - maar ik heb mij erover gezet. Het patroon heet immers Elsa, een beetje over the top mag dan geen kwaad kunnen.

Zeer Elsagewijs heb ik in de buurt van Botrange mijn jas uitgespeeld om te poseren. Mijn haren zijn vochtig van de sneeuwbui, en mijn gezicht is roodaangelopen van mijn eerste langlaufsessie ooit. Perfect dus. De joie de vivre spat ervan af, en mijn zweet kon wegdampen. Te plastisch omschreven? Graag gedaan. Voor wie het zich afvraagt: jawel, ik ben het hele eind overeind gebleven, al maakte ik hier en daar wel wat schijnbewegingen - kleine gilletjes incluis.

De echtgenoot heeft foto's genomen. Van de trui. Voor op de blog. Hij heeft er niet op gelet dat de trui er volledig op moest staan. Vergeef het hem, 't is een leerproces. En 't was koud, dat ook.

Er zijn trouwens enkele shots waar de sweater wél volledig opstaat.

Zie je het fluffy woesjke in de tailleband? 'k Heb dat voor expres gedaan, dan weet ik makkelijk wat de voor- en achterkant is. Jup. Soms voel ik mij zo geslaagd. 'k Ben er blij mee, met mijn nieuwe trui. 

Fake fur: Van Gool stoffen

Napoli jogging: De stoffenstraat

Patroon: S1028 Elsa-trui van My Image

Timo's Taal #7

Opeens doet hij het, dure woorden gebruiken. Volgens mij snapt die kleine nog niet altijd wat hij zegt, maar hij zegt het op het juiste moment, and it all makes sense.

• Papa heeft mij teleurgesteld. Met een grote pruillip, omdat hij te lang getreuzeld had en daarna van zijn vader hoorde dat er geen tijd meer was voor een verhaaltje voor het slapengaan.
• Dan draag ik zorg voor hem. Over grootopa, omdat die zich soms alleen en verloren voelt.

Gelukkig zegt hij ook nog gewoon grappige dingen.

• Verboden  te stofzuigen! Onze robotstofzuiger - beste cadeau ooit, trouwens - probeert bij wijlen uit de keuken te ontsnappen. Gelukkig heb ik een oplettende poortwachter. 
• 
  Pas uit waar je gaat staan! Zijn zus zou haar voet wel eens kunnen bezeren aan al zijn rondslingerend speelgoed. Al zal die voet wel zijn bezorgdheid niet geweest zijn.
• Ik dacht dat het een brommer was. Zijn zus had een scheet gelaten.
• Willen ze dan dat jij stinkt in de fotoles? Timo probeert moeder toch in bad te krijgen, terwijl zij plaatjes wil schieten van haar badderende kinderen.

En spreekt hij woorden fout uit.

• Goudblokje. En toen vertelde hij het sprookje dat hij drie maanden eerder gehoord had. Foutloos. Op de naam na dan.
• Ik heb een plobreem.
  En ik heb de echte Samson in huis. No kiddin'.

Sloffen.

Voor een neefje maakte ik een verjaardagscadeautje. Foto's op model lukten niet, dus deed ik van ander model.

 

 Patroon: Puschen van Klimperklein
Leer: stalen vanuit een meubelwinkel

Streelzacht en blingbling. Een sweater.

Veel zag je me nog niet verschijnen als fotomodel. Zowel omdat goeie naaisels als goeie foto's geen sinecure zijn. Maar af en toe vind ik het resultaat wel te pruimen.

Ik wilde een trui voor me maken met van dat nepbont, zoals Sarah dat zo goed kan.Omdat een beetje bling net iets meer geeft - mensen kijken meer naar de stof en minder naar de pasvorm, leek me dat een veilige keuze. Daarnaast vind ik dat ook wel mooi. Uiteraard.

Stoffen:

blingbling summersweat: Penelope Menen

blingbling nepbont: Van Gool

Slaap lekker met Winnie de Poehp

Een schattige flanellen kussensloop in de kringloopwinkel, en mijn twisted mind zegt "yeah, naaien!". 't Is dat ik geen stof genoeg heb. Pyjama's genoeg, dat had het kind nog niet, et voilà, mijn aankoop was verantwoord.

Ik freestylede met mijn patroon - echt waar, mijn schoonmoeder lachte mij uit, ook al beweert ze nog steeds van niet; misschien houd ik het er maar op dat ze mijn werkwijze wel amusant vond.

De broek is een ruw en breed geknipte Cisse. Het pyjamahemd is, wel ja, een ruw en breed geknipte Lars met wat aanpassingen zodat er een overlap is voor de knopen.

De setting is mijn ouderlijk huis, respectievelijk veel te vroeg in de ochtend, gisteren elf november, de datum die door vele kindertjes gekend staat als Wapenstilstand Sint-Maarten.

Zijn gezichtje was goud waard, want chocola en Lego, da's toch helemaal de max.

Een kussensloop heeft over het algemeen twee zijden, zelfs die in de kringloopwinkel. Het Teigetje werd dus vergezeld van een Winnie. In een hilarische bui besloot ik er Winnie de Poehp van te maken (ik weet het, rollen over de grond van het lachen). Timo daarentegen was best ontgoocheld dat hij de beer niet kan zien. Het argument dat zijn papa ook nog een pyjama in de donkerblauwe contraststof zou krijgen, deed hem ook niet verzinnen - dan vind ik papa zijn pyjama ook lelijk. Ik had mij er al bij neergelegd dat hij zijn broek dus steevast achterstevoren aan zou doen, maar ondertussen lijkt hij het probleem vergeten te zijn. Klein hoeraatje, want Winnie komt echt veel mooier uit op zijn billen.

Stof: Winnie en Teigetje - flanel uit de kringloopwinkel

donkerblauwe flanel, streelzacht en warm

Sloffen en wat minder haar

Onze kleine dame liet voor het eerst een coupe knippen - jaja, lach maar. Haar pluimpjes eraf, zoals de kapster zei, vind ik niet zo goed klinken.

Deze gebeurtenis hoorde uiteraard gedocumenteerd.

En kijk, ze heeft haar nieuwe sloffen aan. Sloffen waar ze al niet meer in kan, want ze zijn wat te smal. Kijk dus maar goed. 

 

Wie weet gaan we nog wel eens naar de kapper.

Patroon sloffen: Kimperklein

stof: lederstalen vanuit mijn papa zijn winkel

Een cadeau voor hem en haar. Een Billie.

Laat ons een kat een kat noemen en maar meteen zeggen dat ik niet de meest romantische man heb. Hij heeft gelukkig extreem veel andere kwaliteiten, maar attent zijn is gelijk niet zijn sterkste kant.

Eerder deze maand vierde ik mijn twenty-something (aan jullie om in te vullen dat something, wel ja, negen, betekent). Ik had het eerlijk gezegd niet meer verwacht, maar een gelukkige verjaardag werd mij uiteindelijk toch toegewenst, om 19.30 uur 's avonds. Nadat ik er eigenlijk zelf om gevraagd had, maar goed. On the plus side: hij had er 's morgens wel even aan gedácht dat het mijn verjaardag was, hij was het mij alleen vergeten te zeggen. Awel ja.

Om maar even te duiden waarom ik mijzelf maar een cadeautje gegeven heb: De Billie van Zonen09. Want vorige maand was hij jarig. En ik was het niet vergeten, en ik had het hem wel gezegd, maar ik heb toch ook heel erg aan mezelf gedacht toen ik hem een trui beloofde. Kwestie van als koppel wat in evenwicht te zijn, nietwaar.

Afgaande op de matentabel maakte ik een 54 die ik op de heup deed uitlopen op een 56. De volgende keer mag het aan de schouders wat smaller, maar voor de rest zit het als gegoten, vind ik.
De stof is een stevige viscosetricot die ik vond bij Mandemie in Ieper, en die leende zich perfect tot stripeblocking, wat dan ook maar gedaan werd. Want eigenlijk werd er een polo gevraagd, maar dat zag ik niet zo goed zitten. Knip- en naaistress voor de echtgenoot, da's wat anders dan voor de kinders, don't you feel me sista's? Door het voorpand te verknippen hebben we die polovraag in ieder geval mooi gecounterd. Ha.

Het resultaat is een lichte pull, en de echtgenoot was blij. Zo blij zelfs, dat ik toch een cadeautje kreeg, want hij ging voor mij en de blog op de foto. Voila. Wat liefde is. Dat bedoel ik.

En toen was er een photo bomber, en was ik helemaal gelukkig.

Patroon: Billie voor volwassenen (Zonen09)

Stof: Mandemie, Ieper