Tussendoor

De herfst nadert met rasse schreden. Officieel is ze er al een tijdje, en vandaag werd ze ook officieus ingezet met de eerste droevige lucht sinds lang.

En een snel projectje, dat kon ik vorige/deze maand wel gebruiken. Tijd ontbrak voor iets groots, maar ik moest mij toch even aan de happytherapie laven.

Een tricootje zou dienst doen voor het Mushroom T-shirt (patroon Ottobre 2014/4). Een simpele longsleeve met zakjes voorin.
Een therapeutisch avondje tekenen, wat therapeutische uurtjes knippen.
Het therapeutische stikken... bleef uit!
Die zakjes bleken toch een struikelpunt, nondedju.

Een übernaaister (een tante van manlief, niet behorend tot het rescue team in het toilet) kon me op Facebookchat niet helpen.
Over computer gaat dat toch niet zo makkelijk, en zij deed het anders. Ai.
Dan maar in tig Facebookgroepjes uitleg vragen. Je moet me wel nageven dat ik niet, zoals vele anderen, hetzelfde bericht klakkeloos copy-pastete waar ik maar kon. Daar heb ik namelijk een bloedhekel aan. Dus dames, gebruik jullie creativiteit ook bij het plaatsen van berichten, en weet dat iedereen ook in net dezelfde tien creatieve groepen zit als jijzelf.
Iedereen die antwoordde, struikelde over hetzelfde probleem, maar ik kreeg wel een gouden tip: contacteer toch gewoon het tijdschrift zelf.
Prachtig idee, vond ik, en ik trok mijn stoute schoenen aan en mailde naar de Finse dame in kwestie.
Zij speelde enorm snel op de bal, want binnen de 7 minuten had ik een antwoordje - mét tutorial.
Ik kreeg toestemming om het te posten, dus voilà.


De tutorial werd gevolgd, inzoverre ik die begreep, en ziehier, het resultaat mag er best wezen:

Voor wie schrik heeft van grijze pdf's met Engelstalige uitleg heb ik eigen beeldmateriaal en commentaar. Ik pretendeer niet dat het een goede tutorial is, en ik ben vast super veel 'voor de hand liggende' zaken vergeten, maar als je goed naar de foto's kijkt, kan het amper fout gaan (hoop hoop).

Hier gaan we dus!

Markeer de plaats van je zakje met behulp van je patroon.

 Naai daarom met een losse steek (of gebruik een stiftje of balpen. Daar was ik pas bij het tweede zakje opgekomen.).

Plooi de boordstof met de goede kanten naar buiten en naai ze vast zoals op de foto. Je naait hem aan de kant van de middenvouw van het voorpand, met het gevouwen boordstofdeel naar de middenvouw van het voorpand.

Dan naai je je zakdelen vast: het kleine zakdeel komt met de rechte kant gelijk met de boordstof, het grote zakdeel ligt gespiegeld.

Knip het zakdeel open zoals mooi op de pdf te zien is: het is een rechte lijn met aan de uiteinden een driehoekje. >-------<
Plooi dan de zakdelen naar binnen.

Boven- en onderaan moet de boordstof afgewerkt worden door ze binnenin vast te naaien aan de driehoekjes.

 

Op deze manier dus:

Naai dan de zakdelen aan elkaar, en je bent klaar!

Tot zover de handleiding voor een blij kind. Al kunnen de ballonnen er ook wel wat mee te maken hebben.

Patroon: mushroom pattern

tricot: een Lillestofje van het Stoffenspektakel

boordstof:  Fino in Fondo

Campinggevoel

Ik ben goed in beloftes houden. Ik had in het begin gezegd dat ik niet vaak zou posten, en ik kan mij daar tot nog toe toch wel aan houden. Hoera!

Menig een zal het wel herkennen: druk druk druk.
De voorbije maand zijn wij verhuisd. Dat verklaart wat 'druk'.
We zijn verhuisd naar een werf. Dat verklaart de volgende 'druk druk'.
Om jullie een beeld  te schetsen: we hebben de verantwoordelijke voor het sanitair zo ver gekregen dat hij de dag voor de verhuis toch een toilet geïnstalleerd heeft. Handig, toch wel.

Op 10 september (de verjaardag van mijn man, godbetert) gaf ik om 12 uur de sleutel van ons vroegere huisje af aan de nieuwe eigenaar.
Tien minuten voordien had ik voor de laatste keer die sleutel in de voordeur geramd (ik was nogal gehaast, weet je), zodat ik mij nog eens kon douchen met warm water (daarvoor zou een mens zich toch haasten, nietwaar).
Een bad, een keuken, ons mooi aangelegd tuintje, lieve buren... Al dat moois achterlaten zorgde een hele namiddag lang voor een wee gevoel in mijn maag.

Maar het leven gaat voort. De week nadien heeft onze vloerder er trouwens voor gezorgd dat we het doucheprobleem twee dagen lang hebben overbrugd. We zijn gaan jeugdherbergen in eigen stad, want over pasgelegde vloeren mag je nu eenmaal niet stappen.(Met wc-ontstoppende zuignappen over de muren lopen bleek onrealistisch. Er zijn voor zover ik weet geen wetenschappelijke studies over gemaakt, maar het logische verstand doet denken dat die nappen niet genoeg grip hebben op een binnenmuur die eigenlijk een dampscherm met  leidingsspouwbalkjes is.)
Gaan citytrippen dus. Wij hebben er het beste van gemaakt, en jeugdherberg De Draecke heeft een fantastische ligging aan het Gravensteen ("mama, kasteel!"). Naar het schijnt moet je voor de accomodatie echter in de Sint-Pietersnieuwstraat zijn. Als we nog eens ons huis uit gejaagd worden, weten we waarheen.

On the bright side: ondertussen hebben we een vloer, en dit weekend heb ik me voor het eerst in bad gevlijd. Heerlijk!

Binnenkort is er ook een werkbare keuken. Die wordt op dit eigenste moment zelfs geïnstalleerd.Er ontbreekt nog een kast (gebroken), een voorpaneel van de vaatwas (maar dat kan mij nu écht eens geen ene [vul een vies woord naar keuze in] schelen) en een werkblad. Dat werkblad, dat is wel minder. Daardoor ook geen gootsteen of kraan, en ook geen inductieplaat. Maar dat laatste is dan weer niet zo erg, want de elektriciteit werkt toch nog niet in de keuken. Oh well...

Je ziet, in ieder geval is er wat gaande in ons huis. Het gaat vooruit, en soms terug wat achteruit (als er bijvoorbeeld een stuk vloer opnieuw uitgekapt wordt omdat er een lek in de vloerverwarming zit).
Een mens zou terug al eens wat tijd kunnen maken om te naaien.

Kom maar kijken, binnenkort!

Lange Theo

Na het behoorlijk geslaagde, maar helaas wat krappe zomerhemdje, heb ik me gewaagd aan een grotere Theo met lange mouwen. Want vooruitziend als ik ben*, had ik wel al in het snotje dat het weer wat minder zou worden.

Pythagoras zou vast enthousiast zijn, want de voor het patroon zo typerende driehoekjes werden in het kledingstuk verwerkt. Opzienbarend, hoe zo'n details je hemdje het cachet geven als ware het kwam het uit de winkel.
De accentstof (de blauwe Toddler Ivy) komt uit hetzelfde kleurenpalet als de hoofdstof (Granny's Tiles). Een veilige keuze, maar een prachtige match. Dank u Soft Cactus!

Ik gebruikte de donkerblauwe stof met kleine bloempjes ook om een paspeltje te maken. In dit hemdje zit dus fluogroene metserskoord verwerkt. Volgens de echtgenoot was er ook witte, "maar ja, dat was een rol van 100 meter!". Alsof ik dat niet zou opkrijgen. Volgens mij beseft hij nog niet helemaal hoe groot de passie hier geworden is. Maar misschien begint het hem wel te dagen, want op de de fluogroene rol zit er immers 50 meter.

Omdat dit beestje een ongeduldige aard heeft**, foto's zonder model:

* Ten eerste ben ik helemaal niet vooruitziend, maar doe ik gewoon lang over een project, en ten tweede hoef je natuurlijk geen helderziende te zijn om te weten dat het op het einde van de zomer wel eens wat frisser zou kunnen worden. Tot zover mijn zelfrelativering.

** Helaas ben ik dat wel, ongeduldig.

Patroon: Theo (Zonen09)

Stof: Soft Cactus (markt in Maastricht)

Knopen: Veritas

Lanceer eens een nieuwe hype

Vind je de schoenovertrekken superfancy (vast!), heb je interesse om een doktersoutfit te knutselen en horen deze bacterieremmers daar bij (vanzelfsprekend!) of haat je het om je huis te dweilen na bezoek met modderpoten (vanzelfsprekend!)?

Zoek dan je stofje uit. Eén kant hoort plastiekerig te zijn, en de andere bij voorkeur gewone stof. De vuiligheid dringt zo niet door je sloef, en je modeaccessoire heeft effectief zin. Yes!
Een waterdichte matrasbeschermer is ideaal.
Knip daar rechthoeken uit. Ik geloof dat ik 38 op 30 nam, maar eigenlijk komt dat niet zo nauw.
Knip de hoeken af. Vijf op vijf leek mij een goede maat.
Maak een tunneltje van een tweetal centimeter door de randen om te stikken. Daar schuif je met een veiligheidsspeld een elastiek door die je heel hard aantrekt.
Interessante tip (die ik pas na 7 paar sloefen ontdekte) om duimkrampen te vermijden: plooi de randen om met de gewone stof op elkaar. Plastiek op plastiek doet niet goed schuiven, zeker niet na een hoekje of twee.

En nú ben ik wel eens benieuwd hoeveel versies ik nog zal zien. Een nieuwe hype is gelanceerd!

Vuile schoenen? Geen probleem!

Herinneren jullie je nog dat ik tijd stal?
De geknipte lapjes die toen te zien waren, zijn ondertussen al een tijdje verwerkt tot schoenovertrekken voor in de crèche.
Morgen mag onze zoon er terug ravotten, dus de foto mag nu op het wereldwijde web gezwierd worden.

Mama's kunnen probleemloos in de regen dansen vooraleer hun ukje af te zetten of op te halen:

Papa's - en mama's met grote voeten - mogen dat uiteraard ook. De grote sloefen bevinden zich al op de crèche en werden niet gefotografeerd. Niet erg, want zo heel anders dan de vrouwensloefen zien die er niet uit.

Laat die regen maar komen!

Mijn eerste jurk

Er was eens... mijn eerste jurk.
Het is te zeggen: dit stukje gaat over de jurk waar ik het langst geleden aan begonnen ben.
Door mijn katoenvrees (waar ik hier al over vertelde) en enkele moeilijk te overkomen obstakels heeft er lange tijd een hoopje jurk in de kast gelegen.

Vooruitziend als ik ben*, sloeg ik in december al aan het overtekenen. De nauwsluitende bloemenjurk uit het Grote Naaiboek, dat leek me wel wat. 
Ik had een heel mooi stofje op de kop kunnen tikken, mooie print, lichte stretch, heerlijke kwaliteit.
Lapje aaien, even slikken, en dan meedogenloos de schaar erin. En stilletjes hopen dat alles goed komt.

Wel, het ging goed. Een rits, en een blinde dan nog wel! Die dan ook behoorlijk blind van onder de machine vandaan kwam *fjoewie*.
De pasvorm was niet slecht als basis, maar zoals een nauwsluitende bloemenjurk dat vereist, kwamen er nog wat speldjes aan te pas voor een verdere optimalisatie.

Daar stond ik dan, in december, blootvoets in een parochiezaaltje, met een hoop speldjes ter hoogte van mijn boezem en in mijn zij. En toen, de horror: het stofje bleek doorschijnend!
Ai nee! Het woord 'beleg' jaagde mij al schrik aan, maar 'voering', daarop blokkeerde ik. Te denken dat ik die voering óók nog eens aan mijn lijf zou moeten aanpassen.
Het model werd vervloekt - "nauwaansluitend, Jozefien, werkelijk? Als eerste jurkje? In katoen???" Ik kon me wel voor het hoofd slaan.
Tot het Stoffenspektakel kon ik me verschuilen achter het argument dat ik geen voering had.
Maar ook daarna bleef het doorschijnende jurkje onaangeroerd in de kast liggen. In een zwarte zak, zo hoefde ik het niet aan te zien.

Begin deze maand ging de alarmbel af. Zou het einde-van-de-zomergevoel er iets mee te maken hebben? Ik aaide mijn jurkje en ging ik aan de slag.
Voering knippen die aan het beleg past? Uitproberen maar! Teken teken teken, knip knip knip, stik stik stik.
Ahja, voering aan een blinde rits stikken, hupsakee. Been there, done that (in december, weet u nog). Stukjes rits werden net iets té blind gestikt, waar de rits op blokkeerde.
Tornen, en opnieuw! En nog eens tornen, en opnieuw, en... euh, repeat. Ik vertel heus niet hoeveel ik getornd heb aan die rits.
Maar bon, 't zag er goed uit. Afwerking in zicht, kleedje bijna draagbaar?!

Ja tarara... Mijn halsafwerking was best goed gelukt ,maar aan de armen liep het helemaal fout. Ik kan niet zeggen wát er allemaal aan scheelde, maar het komt erop neer dat de jurk er ok uitzag zolang ik mijn armen niet omhoog deed.

Op de deadline - een familiefeestje - heb ik het ding aangehad. Met name in een gehandicaptentoilet, met mijn schoonmoeder en haar drie zussen samen in dat kot. De dames lustig aan het spelden, bibi een tevreden blik, want het zou goedkomen.

En nu is het wachten. Het interventieteam heeft zijn werk gedaan en het jurkje ligt op 121 km afstand te wachten op een pasbeurt.
Jullie benieuwd? Ik vast meer!



*Ik ben helemaal niet zo vooruitziend. Het is gewoon leuk om dat af en toe van jezelf te denken.

Soep, en ander eten

Gisterenavond mocht ik mijn klein venteke ophalen  bij oma en opa.
Hij zag mij, er verscheen een hele brede glimlach, en toen wees hij naar zijn kom: "soep!"
Dat was dus een warm welkom, letterlijk. De nuffelbeeee kwam na de soep. First things first, en na een klein uitstel (dat maakt de honger alleen maar groter, om in de soepsfeer te blijven) klemden die armpjes van dat kleine grut stevig om mijn lijf. Heerlijk.

En wat doet een moeder dan, na elf dagen dat kind te missen: heel veel foto's nemen. Iedere seconde was precies speciaal.

En hopla, dan kunnen we dat hemdje (sinds 10 uur al in de was, te hard gespeeld) ook nog eens op model showen.